Waar slimme mensen in eerste instantie juist niet goed in zijn

In connectie zijn, connecten, contact maken…. allemaal kreten voor hetzelfde: aangesloten zijn bij je gesprekspartner. Makkelijk toch? Nou, eigenlijk wel. Maar waarom lijkt het dan zo lastig? Waarom lukt het sommige mensen gewoon niet? Mijn stelling: iedereen kan het. Maar niet iedereen durft het, snapt wat het van je vraagt of heeft het mogen ervaren.

En uit de vele gesprekken die ik heb gevoerd, is me het volgende opgevallen. Met name slimme mensen die niet goed zijn in het maken van connectie, vinden het heel erg lastig om dat te leren. En het grappige is, juist omdat ze het niet zomaar kunnen, raken ze gefrustreerd, want dat zijn ze niet gewend, en wordt het nog extra lastig. Leuke cirkel om met ze te doorbreken. En dat is ook echt wat er nodig is, ze hebben iemand nodig om de cirkel te doorbreken. Zelf lukt het niet.

Ik zal twee voorbeelden van dit soort gesprekken geven. Beide zijn me bijgebleven vanwege de reactie van mijn gesprekspartners.

Het eerste gesprek was met een deelnemer uit een van onze talentprogramma’s. Dit was een bijzonder intelligente jongeman, enigszins gewend geraakt aan zijn talentstatus, of misschien wel, enigszins verwend geraakt door zijn talentstatus. Hij was ook echt goed, dat zeker, maar hij liep vast op het laatste gedeelte. Er zat nog potentie in voor meer, iedereen voelde dat en hij ook, maar het kwam er maar niet uit. Maar het lukte ook niet om hem volledig te kunnen raken.

Op een avond, na een zware module, raakten we informeel aan de praat. En tijdens ons gesprek, gebeurde het dat we zo in connectie waren dat we de rest om ons heen niet meer hoorden. De focus lag volledig op het gesprek en op elkaar als gesprekspartner. Op een gegeven moment had hij dit door en het mooie was, hij kon dit gelijk teruggeven in het gesprek. Hij gaf aan dat hij het voelde en merkte en dat hij dit nog niet eerder zo had meegemaakt. We zijn hier verder op ingegaan en waar we achter kwamen, was dat hij nooit de tijd nam in een gesprek om volledig bij de ander te zijn. Hij werd altijd gevraagd om met mooie, slimme en snelle oplossingen te komen en zat zo voorgeprogrammeerd in alle gesprekken. Maar om de tijd te nemen, jezelf volledig uit te zetten en bij de ander aan te haken, dat had hij nooit gekund.

Het tweede voorbeeld, was een coachtraject dat ik had met een van de intelligentste mannen in de organisatie. Deze was zo slim, dat hij alles wel wist en kon beredeneren. Maar, hij paste niet, had problemen met wat managers, kwam maar niet verder in zijn carrière, wist niet goed meer wat hij moest doen, terwijl hij toch zo slim was…. Tijdens dit coachtraject ben ik met hem gaan werken aan rust nemen, voelen en ervaren in plaats van snappen en doorgaan. Uitermate frustrerend voor hem, want hij wilde graag horen hoe het moest en dan snapte hij het wel. Het kon allemaal best sneller….

Tijdens een van onze gesprekken, in een drukke omgeving met veel afleiding, gebeurde het dat we zo diep in gesprek raakten, dat het voelde (en ik gebruik zijn woorden) alsof we in een bubbel zaten. Een bubbel waar de omgeving niet meer in door drong. In dit gesprek heeft hij gevoeld wat het was om volledig in connectie te zijn, zonder over diep inhoudelijke dingen te praten, zonder de modellen erbij te benoemen, zonder ergens te ‘moeten komen’. Gewoon in gesprek, met volle aandacht voor je gesprekspartner en niet van te voren weten wat er gaat gebeuren. Niet van te voren kunnen bedenken wat je in het gesprek gaat bereiken en hoe je de ander kunt raken. En durven om je open te stellen en de ander jou te laten raken.


Beiden zijn hierna echt gegroeid en hebben grote stappen gezet en maken nog steeds stappen.

Wat mij opviel in deze (en andere gesprekken), was dat de manier van leren zo gepusht wordt op het rationele in plaats van op het emotionele of intuïtieve. In een omgeving met slimme mensen worden modellen uitgelegd en gebruikt, processen gemaakt, inhoudelijke hoogstandjes geleverd. Maar alles is zo eenzijdig gericht op het gebruik van de rationele intelligentie, zo gericht op het leren met je verstand, dat mensen verleren om op andere manieren te denken en te leren. En dan is een beetje hulp nodig om dit te doorbreken. Want rationeel bedenken hoe je een connectie moet maken, is niet de weg om het daadwerkelijk te leren en te kunnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *