Connectie: moet dat nou in ieder gesprek?

In connectie een gesprek voeren. Ik heb er al eerder wat over geschreven. Het is mooi, het is lastig en niet iedereen kan het zomaar. Maar moet het wel altijd? Zijn gesprekken altijd beter als je in connectie bent? Voordat ik het antwoord geef (of in ieder geval: mijn mening), wil ik eerst een voorval schetsen dat mij is overkomen en hoe me dat aan het denken heeft gezet.

Ik had een manager. Een goede vent, hij zat vrij hoog in de hiërarchische boom en werd omgeschreven (en omschreef zichzelf ook zo) als een ‘mensenmens’. Een diplomaat, een bruggenbouwer, toegankelijk. Dat was hij ook, tot op zeker hoogte. Maar op de een of andere manier lukte het me niet om hem volledig te vertrouwen, echt open te zijn naar hem en ik wist maar niet waar het in zat. Totdat ik een keer een gesprek had met hem. We waren diep in gesprek en ineens voelde ik een soort klik, eindelijk een keer echt connectie. Precies op datzelfde moment keek hij me aan en zei: “ik weet niet wat er gebeurt, maar ik word helemaal emotioneel” En hij stapte uit. Met een soort verwondering en beetje angst stapte hij zelfs fysiek achteruit en uit de connectie.

Toen wist ik waar het inzat dat het voor mij niet helemaal goed voelde. Wat deze manager deed, was anderen uitnodigen om open te zijn, hij stelde zich toegankelijk op, maar bleef zelf op een afstand in het gesprek. Waardoor jij als enige je open en kwetsbaar opstelt en hij veilig gesloten en onaantastbaar bleef. Of het angst was om zichzelf kwetsbaar op te stellen, onmacht/onzekerheid over wat er zou gebeuren of gewoon onwil om op die manier in gesprek te zijn met anderen, ik weet het niet. Het maakt ook niet uit. Maar ik heb toen een tijd rondgelopen met het gevoel: “Wat zonde dat hij dat niet doet.” Maar ook deels veroordelend: “Wat apart dat hij niet met zijn mensen echt in connectie gaat terwijl hij altijd roept dat hij een mensenmens is…”


Intussen, flink wat jaren verder, is de veroordeling weg en zie ik het wat genuanceerder. Gesprekken in connectie vragen wat van beide partijen. Het kost jezelf ook wat. Je stelt je kwetsbaar op, je stelt je open en het is echt zwaarder dan gewoon een los gesprek voeren. Probeer maar eens een aantal coachgesprekken of wat zwaardere persoonlijke gesprekken te voeren achter elkaar, je wordt er echt moe van. Het is mooi en bijzonder, maar vermoeiend. En het kost tijd, je gaat niet even zitten en hups, gelukt!

Eerlijk gezegd, soms is het veel efficiënter om niet in connectie gaan.
Gesprekken waarin je taken en opdrachten bespreekt, voortgang, sparren, creëren van een oplossing: het kan allemaal prima zonder connectie. Je gaat samen zitten, bespreekt wat er nodig is en gaat weer lekker verder. Geen connectie voor nodig! En het mooie is, dit is echt het gros van de gesprekken, dus als je een uitdaging hebt liggen op connectievlak: er zijn genoeg gesprekken waar je het echt niet hoeft te doen!


Maar er zijn ook gesprekken waar je het absoluut wel voor nodig hebt om in connectie te zijn. Je kunt ze wel zonder connectie voeren, maar je doet jezelf en vooral de ander hierin enorm te kort. Dit zijn gesprekken die de ander persoonlijk raken: Beoordelingen, privé gesprekken, toekomstgesprekken, coachingsgesprekken, trainingen op persoonlijke effectiviteit, ontslaggesprekken, arbeidsongeschiktheidsgesprekken, etc.

Als je een gesprek ingaat waar de ander een boodschap krijgt van jou die hem of haar kan raken, als je een gesprek ingaat waarin de ander in een kwetsbare positie komt: zorg dat je er echt bij bent! Je hoeft niks op te lossen, je hoeft er alleen maar te zijn, écht te zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *